اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، جمعه, 11 جوزا , 1397

به اشک تمساح قاتلان عزیزانتان باور نکنید

در 17 سال گذشته قاتلان عزیزانمان بازی های جالبی با یک تعداد رهبران منسوب به تاجیک کردند.

از یک طرف شخصیت های مطرح آنان را یکی بعد از دیگری بگونه هدفمند ترور کردند و زنده های آنان را به حاشیه قدرت راندند ولی از طرف دیگر با اشک تمساح و تحسین از احمدشاه مسعود بحیث قهرمان ملی، استاد ربانی بعنوان "شهید صلح" و قسیم فهیم مارشال افغانستان دل نخبگان کوتاه فکر تاجیک را بدست آوردند این درحالی است که قاتلان و یا لابی وکیل مدافع و یا شریک جرم قاتلان را خوب می شناسیم ولی خوشباورانه اندوه و غم خویش را به آنها بازگو می کنیم.

حالا پدران معنوی قاتلان عزیزانمان عین تاکتیک را با برادران هزاره در پیش گرفته اند از یک طرف آنان را ترور می کنند و از طرف دیگر عبدالعلی مزاری را "شهید وحدت ملی" نامیده برای وی مجلس رسمی در ارگ برگزار می کنند این درحالی است که فاشیزم حاکم در ارگ نه به مزاری باور دارد و نه به وحدت ملی. "وحدت ملی" را در سیاست حذف و نسل کشی جستجو می کنند همچنان هر نوع مخالفت و محکوم نمودن جنایات طالبان را بحیث فرزندان خونخوار خود به معنای اعلام جنگ علیه قوم پشتون تعبیر می کنند.

به باور من بجای این شارلاتان بازی ها به سیاست حذف و نسل کشی پایان بدهید. با تاسف نخبگان منسوب به شمال آنقدر بیچاره شده اند که حتی احتیاج به دلجویی توسط قاتلان فرزندان، پدران، مادران و رهبران شان شده اند. این حقیقت تلخ را باید خوب بیاد داشته باشید: وقتی قاتل عزیزت با پررویی بر سر گلیم غم با تو می نشیند به معنای غم شریکی و یا پشیمانی از جنایتش نیست بلکه دوباره کشتن عزیزت است.

تو نمی دانی که روح عزیزت چقدر ناراحت می شود وقتی احساس می کند که قاتلش با پررویی بر سر گلیم غم عزیزت نشسته‌ است و در دلش از خوشی و غرور به خود می بالد. 18 سال است که ما شاهد همچو بازی هستیم و ترس از اینکه قاتلان عزیزان مان خفه نشوند غم خود را از درون می خوریم و حتی جرات گرفتن نام قاتلان عزیزان مان را نداریم.

تجلیل های شکوهمند از عزیزانمان چه دردی را در 18 سال اخیر درمان کرد؟ برعکس بیشتر کشته شدیم و خاموش باقی ماندیم. به این بازی ها دیگر پایان بدهید!

هارون امیرزاده

مشاهده در منبع اصلی