اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، یکشنبه, 27 حوت , 1396

بیست و چهارم حوت؛ حماسه ای فراموش شده؟!

هر سال در بیست‌ و چهارم حوت مردم هرات برای ارج گذاری به خونِ 25000 هراتی که در سال 1357 خورشیدی در برابر اسبتداد تَرَکی در یک روز کشته شدند و حماسه بزرگ آزادیخواهی را در تاریخ افغانستان ثبت کردند گرد می‌آیند و این روز را گرامی می‌دارند اما از آنجا که افغانستان سرزمین تضادها و تعصب و تبعیض است متاسفانه از این روز چنانکه باید بزرگداشت صورت نمی‌ گیرد.

هرات سرزمینی با پیشینه کهن تاریخی و یکی از چهار شهر مهم خراسان کهن است که زمانی پایتخت آن نیز بوده است. از همان زمان تاکنون هرات بعنوان یکی از شهرهای مهم مورد تاخت‌ و تازهای زیادی قرار گرفته و جنگ‌ ها و بحران‌ های بسیاری را پشت سر گذاشته است که تاریخ گواه آنها است.

آنچنان که در گذشته هرات یکی از شهرهای متمدن و دانش‌ پرور خراسان بوده امروز نیز یکی از شهرهای مهم علمی و اقتصادی افغانستان است که به همین ویژگی و هویت معروف می‌ باشد. هویت تاریخی، فرهنگی و اقتصادی هرات برای مردم آن همیشه نتیجه مثبت نداشته و باعث شده که هویت حماسی و مبارزاتی این مردم از نگاه دیگران پنهان بماند برای همین است که امروز وقتی از یک کابلی، بدخشانی و نورستانی یا ننگرهاری در مورد هرات پرسیده می‌ شود آن‌ را فقط بعنوان یک شهر تاریخی، فرهنگی و اقتصادی افغانستان می‌ شناسند که می‌ تواند هم نشان‌ دهنده تاریخ و تمدن افغانستان باشد و هم تامین‌ کننده بخشی از اقتصاد کشور از این‌رو کمتر کسی بویژه از نسل نو افغانستان از گذشته مبارزاتی و حماسی این شهر آگاه‌ است.

قیام حماسه‌ آفرین 24 حوت یکی از تاریخی‌ ترین و جدی‌ ترین حرکت‌ ها در برابر استبداد در افغانستان به شمار می‌ آید هرچند این حماسه نتوانست در آن زمان، دشمن را از پای درآورد اما زمینه‌ای شد برای اینکه مردم هرات و افغانستان پایگاه‌ های مستحکمی در برابر اشغالگران ایجاد کنند که این روند تا آزادی افغانستان از اشغال شوروی و سپس از دست طالبان ادامه یافت اما آنچه پس از آن‌ همه کشتار و مبارزه برجای ماند هراتی ویران و زنان و کودکانی بی‌ سرپرست و یتیم بود.

پس از شکست شوروی و پیروزی جهاد مردم افغانستان مردم هرات برای آبادی شهرشان کمر بستند و تلاش‌ های پیگیری برای نوسازی این شهر انجام دادند اما آن‌ همه آبادی و زیبایی با ورود طالبان از بین رفت و هرات بار دیگر با رکود روبرو شد پس از شکست طالبان مردم هرات بار دیگر همت گماشتند و برای بازسازی و سربلندی شهرشان تلاش جدی کردند تا اینکه به یکی از زیباترین شهرهای افغانستان از لحاظ بازسازی و نوآوری مبدل شد اما دیری نگذشت که زیبایی و آبادی هرات خار چشم دشمنان داخلی این شهر شد و دشمنی در برابرش آغاز گردید و این دشمنی سبب گشت که ضمن رکود علمی و اقتصادی هرات و بی‌ اعتمادی مردم نسبت به آینده شان، پرده سیاهی بر پیشانی حماسه و مبارزه‌ های این مردم نیز آویخته شود تا به‌ نحوی آنان را از کاروان قدرت در افغانستان دور نگه دارند.

در این میدان کسانی که داد از دوستی و برادری با مردم هرات می‌ زدند نیز سهم کلانی داشتند. این برتری‌ طلبی و خودخواهی تا جایی ادامه یافت که شماری خواستند همه‌ چیز به نام آنان ثبت شود و دیگر هیچ‌ کس فرصت نیابد از مبارزه و تلاش خود برای افغانستان یادآوری کند که ما نمونه آن را در کابل بعنوان پایتخت افغانستان شاهد هستیم امروز وقتی نگاهی به شهر کابل بیـندازیم می‌ بینیم که هر گوشه، جاده و میدان آن به نام فلان مبارز، مجاهد یا بزرگ قوم از چندین ولایت کشور است که الحق شماری از آنها درست و بجا هستند اما تنها شهر بزرگی که هیچ نشانه‌ ای از جهاد و مبارزه مردم آن در پایتخت به چشم نمی‌ خورد و هیچ کوچه و خیابانی به‌ نام مبارز، مجاهد و دانشمند آن نامگذاری نشده، هرات است.

گویا مردم هرات مبارز، مجاهد و بزرگ مرد نداشته‌ اند و یا اینکه در کابل جایی برای آنها نبوده است!

عاصم اسفزاری

(Visited 3 times, 1 visits today)
مشاهده در منبع اصلی