اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، یکشنبه, 31 سنبله , 1398

تاجیکان به سیاستمداران ضرورت دارند نه به عیاران

عیاری یک سنت دیرینه در کشور ما بویژه در میان تاجیکان از صدها سال قبل وجود دارد اما این آیین در سیاست معنای حماقت را می دهد گذشت در مقابل دشمن نامرد و بی رحم یک خودکشی و حماقت بیش نیست.

با تاسف تاجیکان تمام سرنوشت خود را در یک هزار سال گذشته در قمار آبین عیاری باختند و به بحیث بردگان تبدیل شدند چنانچه از عیاری های ابومسلم خراسانی در برابر تازیان نامرد گرفته تا بخشیدن ولایت بلخ توسط دولت سامانیان به بردگان ترک به رسم عیاری نام برد که سرزمین و سرنوشت ما محو شد.

در سده بیستم بهای عیاری حبیب الله کلکانی به دشمن سوگند خورده اش نادرخان را تا حال می پردازیم همچنان بهای گران عیاری مسعود در برابر گلبدین اهریمن و بی سپاس و انتقال سالم او به ایران را فراموش نباید کرد اما در تازه ترین موارد بهای عیاری مارشال فهیم در برابر دشمن مکار به قیمت تباهی ما تمام شد.

حالا مارشال عیارمان در پیش چشمان هزاران فقیر و مردم مظلوم تاجیک در بادام باغ کابل در مقبره باشکوه خوابیده است و هر روز صدای فریاد نسل کشی مردم مان را به چشم و گوش عیاری خود از بالای تپه نظاره می کند و به خود لعنت می فرستد.

باید بر سر مقبره سنگ مرمرین مارشال مان این جمله را بنویسند: مارشال عیارمان! در جهنم عیاریت بسوز که تو ما را به رسم عیاری ات به جهنم اهریمن مفت هدیه کردی!

هارون امیرزاده

مشاهده در منبع اصلی