اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، جمعه, 2 سنبله , 1397

تفاوت سرنوشت سربازان معلول امریکایی و افغان پس از جنگ

زندگی در ایالات متحده امریکا برای نظامیانی که در جنگ های مختلف عضوی از بدن شان را از دست می دهند، کار ساده یی نیست اما موجودیت تسهیلات و حمایت حکومت از آنها، زمینه را برای نقاهت آنان و بازگشت شان به زندگی فراهم می سازد.
جانی جووی جونز، خورد ضابط پیشین امریکایی، درست به یاد دارد که یک روز آفتابی در سال ۲۰۱۰ در بازار سفار هلمند مشغول گشت زنی بود که ناگهان ماین تعبیه شده یی منفجر شد. او در آن حادثه دو پایش را از ناحیه زانو از دست شد.
در صحبتی که با جانی جونز داشتم گفت "زمانیکه بم انفجار کرد، من به هوش بودم و مرا بی هوش نساخت. یک ساعت پس از آن که پاهایم را از دست دادم، آنها مرا توسط دوا بی هوش ساختند. من دو روز بعد در آلمان به هوش آمدم. زمانیکه بیدار شدم، اولین فکری که کردم این بود که آیا زانو دارم یا خیر؟ زیرا اکثرا کسانی که پای خود را از زانو به پایین از دست می دهند، زودتر تداوی می شوند. متاسفانه که نرس بسیار صادق بود و برایم گفت که زانو ندارم اما صحتمند ام و اینکه دوباره قادر به راه رفتن و زندگی کردن خواهم بود."
جانی جونز برای مدت هشت سال در اردوی ایالات متحده در عراق و افغانستان ایفای وظیفه کرد که حدود هفت ماه آن را منحیث "ماین پاک" در افغانستان سپری نمود.
حکومت ایالات متحده برای منسوبین نظامی بر حال و سابق خود برنامه مناسبی از تسهیلات و خدمات مثل کمک های مالی، بیمه دوامدار صحی و تهیه مسکن دارد. این درحالی استکه نظامیان افغان در کشورشان از این نوع خدمات و تسهیلات برخوردار نیستند.
نظامیان افغان پس از سپری نمودن خدمت عسکری و صدمه جانی در جریان ماموریت از اندک تسهیلات برخوردار اند. برخی از این نظامیان پس از معلولیت و صدمات جنگ در بدترین وضعیت صحی و مالی بسر می برند.
وقتی به جانی جونز تصاویر یک افسر نظامی افغان در ولایت کنر را که ما به او نشان دادیم، با نهایت احساس و همدردی مشاهده کرد.

مشاهده در منبع اصلی