اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، یکشنبه, 14 اسد , 1397

چهل سال مهاجرت در ایران چگونه گذشت؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی افغانستان (afghanpaper)،افغانستان طی چهل سال گذشته در کنار کشورهای قاره آفریقا بیشترین مهاجرت را داشته که عمدتا در ایران و پاکستان به سر می برند، شروع تجاوز شوروی، جنگ داخلی و دوران طالبان سه مرحله بزرگ در کشور و زندگی مهاجران می باشد در حالیکه دوران عبدالرحمان خان نیز به دلیل کشتارهای بی رحمانه قومیت هزاره و پیروان مذهب شیعه نیز جمعیتی از این قوم برای حفظ جان خود به ایران مهاجرت کرده بودند.

ایران به دلیل اشتراک در زبان و مذهب خواستگاه مهاجران عمدتا هزاره و شیعه شد و پاکستان جایی برای مهاجرت قومیت پشتون، حال در آستانه اولین دور از مهاجرت ها، زندگی بر مهاجران افغانستانی چگونه گذشت؟

سه میلیون مهاجری که بخش اعظم آن در ایران متولد و بزرگ شده اند، کمترین شناخت از زندگی در سرزمین مادری خود دارند با نام مهاجر و غیرقانونی خو گرفته اند و هرچند گمان می رفت تشابه ها با جامعه میزان سبب کاهش چالش های زندگی در مهاجرت شود اما زندگی سخت تری را به وجود آورد.

در این میان، اگرچه مهاجران در هر گوشه ای از جهان سبب چالش های بسیار بخصوص فشارهای اقتصادی می شوند اما برخی کشورهای توانسته اند با سیاست درست آن را بدل به فرصت کنند به مانند کانادا که اکنون وابسته به مهاجرانی است که اقتصاد این کشور را به پویایی رسانده اند و امریکا که از بنا توسط مهاجران شکل گرفته است.

این در حالی می باشد که با شروع ناآرامی ها در کشور، رهبر کبیر ایران امام خمینی در شرایط سخت جنگ با آغوش باز از سیل عظیم مهاجران استقبال کرد اما رفته رفته در تحریم های بین المللی و شرایط بغرنج اقتصادی به وجود آمده، سیاست حکومت این کشور نسبت به مهاجران، ضعیف بود به طوری که نادیده گرفتن آنان در دراز مدت ناهنجاری های اجتماعی را در پی داشت.

اما آیا می توان سه میلیون مهاجری که به دلیل جنگ و هراس از نسل کشی به ایران پناه آورده اند را نادیده گرفت؟ سیاستی که هم دید جامعه میزبان را نسبت به مهاجران مکدر و زندگی بر آنان را سخت کرد، طی سال های گذشته رو به بهبود است به طوری که اکنون کودکان هرچند در مهاجرت غیرقانونی، می توانند از آموزش بهرمند شوند و کسب و کار سهل تر از هر زمانی برای این قشر می باشد.

حاشیه های شهرها و کار در پایین رده ها اگر چه جمعیت بزرگی را در زندگی طاقت فرسای مهاجرت بدل به دورماندگان آموزش کرد اما نسلی از تحصیل کرده ها را نیز پرورش داد که در دوران پسا طالبان شامل حکومت جدید شدند و با بازگشت به کشور خلای نبود نیروی کار تحصیل کرده و آموزش دیده را از میان برداشتند.

ایران، کشوری که خود با شرایط سخت پسا جنگ و تحریم ها دست و پنجه نرم می کرد در خود بیش از سه میلیون مهاجر را جای داد اما با تمامی این مشقت ها امکان ایجاد شرایط بهتر برای جامعه ایران و جامعه مهاجر هموار بود اگر سیاست ها نگاه منصفانه تری به مردمی جنگ زده و بریده از ناامنی ها داشت.

بسیار کسانی بودند که از فشارهای روحی و روانی و محدودیت های ایجاده شده برای مهاجران در ایران به تنگ آمده و این کشور را ترک کرده و راهی غرب شدند و امروز افرادی فعال و کوشا در صحنه های مختلف آن کشور ها مشغول به فعالیت هستند.
افرادی مانند مریم منصف که به دلیل جنگ به ایران مهاجرت کرد با مواجهه با شرایط سخت مهاجرت راهی کانادا شد و اکنون سیاستمداری است در کابینه دولت جاستین ترودو در سمت وزیر نهادهای دموکراتیک. هرچند سیاستمداران بسیار از ایران با کسب تحصیلات در رده های بالا در حکومت گذشته و حال مشغول به فعالیت های سیاسی و اجتماعی هستند.

نسلی که در مهاجرت به دنیا آمده و رشد کرده بیش از اینکه با کشور خود دارای اشتراک باشد در تلاش برای همراهی با جامعه میزبان می باشد و همچنانکه نگاه مردم این کشور به آنان بهبود قابل توجه ای داشته است می توان امید داشت که نسل بعد هم تراز با همزبان و هم مذهب رشد کنند و افرادی تاثیرگذار در افغانستان و ایران باشند.

مهاجر نه برای تصاحب شغل و خاکِ کشوری، بلکه زخم خورده ای از جنگ و ناامنی است که نیازمند پذیرفته شدن است و بیش از اینکه تهدیدی برای جامعه میزبان باشد، فرصت است. همانگونه که مهاجران طی قرن های گذشته کشورها و اقتصادها را به وجود آوردند به مانند جلال الدین محمد بلخی معروف به مولانا که از بلخ رهسپار ایران و سپس در ترکیه سکونت کرد که هیچگاه به مرز و ملتی خاص تعلق نداشت.

کد (18)

مشاهده در منبع اصلی