اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، دوشنبه, 24 سرطان , 1398

افغانستان دارالحرب است نه دارالاسلام

چند روزي است كه ستايش محقق از لشكر فاطميون در كنفرانس بيداري اسلامي و محبان اهل بيت سرخط اخبار رسانه هاي مطرح افغانستان را مي سازد.

رسانه هاي مطرح افغانستان – از طلوع نيوز تا هشت صبح – پيامدهاي اين سخنراني را چنان خطرناك توصيف مي كنند كه انگار همين فردا دنياي عرب به اين جا لشكركشي خواهند كرد و همه هست و بود ما را نابود خواهند ساخت!

پرسشي كه از مسوولان رسانه هاي كشور دارم اين است كه آيا در دوره اشغال افغانستان توسط طالبان هم محقق سخنراني كرده بود كه هزارها عرب به اين سرزمين ريختند؟ آيا در آن زمان هم لشكر فاطميون در سوريه مي جنگيد كه آن ها با ما دشمني مي كردند؟

واقعيت اين است كه اعراب افغانستان را "دارالحرب" مي پندارند، نه دارالاسلام. ضمن آنكه در اين ميان خصومت شان با فارسي زبان هاي اين كشور اظهر من الشمس است. آن ها نزاع جاري در خاورميانه را نزاعي تمدني تعريف مي كنند: نزاع تمدن فارسي با عربي. وقتي سعد حريري نخست وزير لبنان به دنبال استعفاي خود تاكيد مي كند كه مي خواهد لبنان همچنان يك كشور عربي باقي بماند، دقيقا روي همين نكته انگشت مي گذارد.

وقتي ماهيت نزاع در منطقه، نزاع تمدني است، از منظر اعراب همه فارسي زبان هاي منطقه در حد يك خصم تقليل مي يابد. بنابراين، ستايش و عدم ستايش از لشكر فاطميون در تقابل اعراب با فارسي زبان ها كدام نقشي نمي داشته باشد. عرب افغانستان را "دارالحرب" و فارسي زبان ها را رافضي مي داند حتا اگر لشكر فاطميوني هم حضور نداشته باشد.

عبدالشهید ثاقب

مشاهده در منبع اصلی