اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، چهارشنبه, 2 اسد , 1398

آیا کرزی و سپنتا دل شان برای افغانستان می تپد؟

آیا کرزی و سپنتا با تاکید بر فراخوانی مجلس بزرگان، دل شان برای افغانستان می تپد؟

آنچه تا امروز بیشتر از چندین دهه حتی صد سالی است که افغانستان از آن رنج می کشد و در آتش می سوزد، عدم حاکمیت قانون در این کشور است.
کرزی و سپنتای شاهد فراموش کرده اند که سه سال قبل، بیشتر از ده سال زمام امور این کشور را بدست داشتند. طلایی ترین فُرصت برای ساختن یک افغانستان شکوفا را قربانی زدوبندهای گروهی شان کردند و نگذاشتند قانون و قانونمداری در این کشور جان بگیرد و جا باز کند.

حکومت وحدت ملی مشکل دارد و آنچه را باید انجام می داد به سر نرسانده است و شرایط افغانستان هم ناگوار است اما مردم فراموش نکرده اند، قربانی را که برای ایجاد نظام مشروع پرداختند، شایسته یک انتخابات شفاف و شکل گیری یک حکومت بر اساس آرا و اراده شان بودند که کرزی در حق مردم خیانت کرد که همین سپنتای شاهد، نبیل و داوودزی نظاره گر، شرکای این خاین بودند.

آیا کرزی و سپنتا با تاکید بر فراخوانی مجلس بزرگان سنتی، دل شان برای افغانستان می تپد؟ هرگز! شما تصور کنید. نفوذ و امکاناتی که کرزی دارد، اگر دلش برای افغانستان بتپد برای نظام سازی و حاکمیت قانون، کنار مردم افغانستان می ایستد و یا طالبانی را که هر روز مردم را می کُشند و افغانستان را به ویرانی می کشانند، برادر می خواند؟ شما تصور کنید. اگر کرزی برای افغانستان فکر می کرد. آیا انتخابات را که یگانه گزینه برای ایجاد نظام مشروع و ثبات سیاسی در این کشور بود، به تقلب می کشید؟ آیا در حق آرای مردم خیانت می کرد؟ وقتی شما از این گندبازی های کرزی را در زمان حکومتداری اش کنار هم بگذارید، درمیابید که کرزی برای افغانستان و مردم آن فکر نمی کند.

سپنتا هم دقیقا شاگرد با وفای کرزی و خاین به مردم افغانستان است. او چگونه مدعی بر دمکراسی و مردم سالاری است که ارباب اش با خیمه شب بازی ها علیه بزرگترین روند دمکتراتیک، تقلب سازمان یافته را راه انداخت و آرای مردم را نادیده گرفت اما سپنتا فقط شاهد آن خیانتکاری ها ماند و لب نگشود. کسانی که جنایتی به این بزرگی را در حق مردم و سرنوشت این کشور روا داشتند، امروز چی شده است که دایه مهربان تر از مادر شده اند.

مشکل افغانستان عدم حاکمیت قانون و گریز از قانونمند شدن نظام در این کشور است. حکومت وحدت ملی با چالش های جدی مواجه است. افغانستان به امنیت، ثبات سیاسی، اقتصاد شکوفا، رفاه اجتماعی و … نیاز دارد. آیا برای رسیدن به یک آینده مطلوب، ضرور است که به قانون متوصل شویم یا به مجلس، آن هم مجلس سنتی. رفتن به گذشته جز اینکه چالش دیگری برای افغانستان خلق کند، هیچگونه راه حلی ارایه نمی کند.

اگر قرار باشد که مشکل افغانستان را در سال 2017 قرن 21 با مجلس سنتی حل کنیم. این فاجعه است و به این معنا است که بیشتر از یک صد سال به جا زده ایم و افغانستان هیچ حرکتی به پیش نداشته است.

فراموش نکنیم که کرزی جنون قدرت دارد و برای رسیدن به آن حتی به قیمت بحران افغانستان دریغ نخواهد کرد.

معنویان

مشاهده در منبع اصلی