اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، سه شنبه, 1 اسد , 1398

مرزی که مرز نیست اما حصارکشی می شود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی افغانستان (afghanpaper)، در صدمین سال از امضای تفاهمنامه مرز دیورند دیگر نه هند بریتانیایی بلکه کشوری در آن سوی مرزها همچنان بر سر این موضوع در جنجال با افغانستان است که سیاستی براساس تروریسم دارد و افغانستان را حیاط خلوت افراط گری خود می پندارد.

اینکه مسیله دیورند برای رهبران پشتون حیثتی تلقی می شود که به هیج سیاستمدار و قومیتی اجازه بررسی و ابراز نظر نمی دهد و سبب جنگ و ناامنی های مدام در جغرافیای افغانستان شده می توان گفت که بیش از آنکه متعصبان قومی از جنجال دیورند سود برند برای پاکستان بهترین فرصت است که از تروریسم گرفته تا راکت های خود را حواله افغانستان کند.

طی اقدامی که اسلام آباد آن را حصارکشی برای حفظ امنیت مرزی خود عنوان کرده بیش از مرز تعیین شده دیورند در خاک کشور پیش روی کرده اند.

نکته تاسف برانگیز، راکت پراکنی های بیشمار این کشور به مناطق مرزی و بخصوص ولایت کنر است که سکوت جامعه جهانی نسبت به آن جای سوال دارد حال، چرا پاکستان با وجود حصارکشی و نرمش سیاسی حکومت وحدت ملی همچنان مناطق مرزی افغانستان را در شلیک راکت ها ویران و مردم را قربانی می کند؟

پاکستان در عمر کوتاه خود بدل به یکی از قدرت های منطقه ای شده و حامی به قدرتمندی امریکا دارد و همپینان اقتصادی همچون چین که از ابتدا به دلیل دشمنی دیرینه با هند خواهان تصرف افغانستان و برقراری حکومتی افراط گرایان در آن بوده است.

این در حالی است که جهان، دیورند را مرز رسمی میان دو کشور می داند اما، رهبران پشتون بر اساس اهداف قومیتی این موضوع را به چنان کلاف سردگمی بدل کرده اند که حتی مردم در ابهام از چرایی آن هستند.

اما با فرض براینکه خواست افغانستان برای واگذاری مناطق دیورند عملی شود، باید گفت که قبایل مرزی اکنون جزی از جامعه پاکستان شده و از ناسازگارترین مردمانی هستند که حتی در صد سال قبل قدرتی به مانند بریتانیا از عهده سرکوب آنان بر نیامد و هیچ گاه بدل به ذخیره های قومی ارگ نشینان نخواهند شد در حالی که افغانستان توان پذیرش بیش از ده میلیون جمعیت را ندارد، آنهم قبایلی که همواره بر سر خودمختاری با اسلام آباد در نبرد می باشند.

این کشور، همچنان که با گروه های تروریستی عملا نظام افغانستان را فلج کرده و از این راه به امتیازهای بیشمار منطقه ای دست می یابد از سوی جنجال بر سر مرز دیورند در کنار حصارکشی، مناطق مرزی افغانستان را در راکت های خود بدل به قتل گاه می کند.

اما چرا حکومت وحدت ملی نسبت به موافقان پذیرش مرز دیورند با خشونت و تعصب برخورد می کند و در سیاستی ابهام آمیز در قبال حصارکشی مرزی پاکستان سکوت کرده و فقط شلیک راکت ها را بر کنر محکوم می کند؟

بر اساس برخی خبرها، پاکستان اعلام کرده که بر سر موضوع دیورند با رییس ستاد ارتش افغانستان به توافق رسیده است، ارگ به خوبی می داند که توان بازپس گیری مناطق دیورند را ندارد اما از آنجایی که جنگ و ناامنی دلیل بقای حکومت های قبیله ای است و از این طریق خواهان به سرانجام رساندن اهداف سلطه گرانه در کشور، همراه اسلام آباد هستند و خاین کشور و ملت خود.

راکت های پاکستان اگر همچنان که مدعی هستند بر سر شورشیان شلیک می شود باید در درون این کشور و ویران کننده پناهگاه های طالب و شبکه حقانی باشد نه مردم بی دفاع مناطق دورافتاده افغانستان.

این کشور همچنان که در مقابل حکومت ضعیف و معامله گر اشرف غنی که تمامی توان وی خرج اختلاف های درون حکومتی و قربانی کردن مردم می شود، نه تنها مرز دیورند را حصار کشی بلکه بیش از حدود تعیین شده پیش روی کرده است.

اما نکته قابل تامل، مناطق راکت باران شده پاکستان است که باید اهدافی بس بزرگ در پس پرده در جریان باشد، همواره معادن کم یاب و استراتژیک توسط عوامل خارجی و داخلی به ناامنی کشیده می شود و به احتمال زیاد، ولایت کنر اکنون دارای امتیازی است برای پاکستان که باید تهی از سکنه شود.

حال دلیل هرچه باشد از معادن گرفته تا حمایت از تروریستان، برای افغانستان درگیر با جنگ که هر گوشه آن دستخوش غارت یک قدرت می باشد، هزینه ای بیش از جنگ و ویرانی دارد و آن بی تفاوتی نسبت به تجاوزها و مرگ بی گناهان است.

حکومت وحدت ملی با اسلام آباد بر سر مرز دیورند به توافق رسیده اما همچنان مردم را قربانی سند خاک گرفته صد سال گذشته می کند و به تعبیری این ارگ است که اجازه کشتار مردم را به اسلام آبادی داده که با تروریسم، افغانستان را به زانو در می آورد و با مرز دیورند مردم را قربانی می کند.

کد (18)

مشاهده در منبع اصلی