اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، سه شنبه, 30 عقرب , 1396

خلیلی دلخوش به عَرش صلح

به گزارش شبکه اطلاع رسانی افغانستان (afghanpaper)، حکومت کرزی و غنی از ابتدا بنیان را بر صلح با طالبان و ادغام در قدرت نهادند و زمانی که جامعه جهانی و بخصوص امریکا با تغییر استراتژی خواهان مصالحه با طالبان و جایگزین شدن راهکار سیاسی به جای رویکرد نظامی هستند، سرانجام صلح به کدام سو می رود؟

شورای عالی صلح که پس از برگزاری لویه جرگه و از سوی حامد کرزی تشکیل شد با گذشت نزدیک به هفت سال دستاوردی جز امضای توافقنامه با حزب اسلامی ندارد و آن هم بنا به گفته حکمتیار نه از سوی این شورا بلکه با تلاش امنیت ملی صورت گرفت.

کریم خلیلی نیز درست در بحبوحه اختلاف های شدید درون حکومت و تهی شدن قدرت از مقام های بلندپایه ای همچون جنرال دوستم و صلاح الدین ربانی در کنار صفی از مقام های مخالف، توسط اشرف غنی به ریاست شورای عالی صلح رسید تا ارگ در برگزاری نشست امنیتی کابل، همراهی حداقل یکی از رهبران قومیت های دیگر را در ترکیب صرف پشتون داشته باشد.

رییس شورای عالی صلح به تازگی گفته است که اشرف غنی به وی اطیمنان داد که هیچ نهاد و شخص دیگری به جز این شورا در رابطه با گفتگوهای صلح وظیفه و مسوولیتی ندارد و نیز حنیف اتمر نیز در اطمینانی دیگر به خلیلی، متعهد به تسهیل کننده این گفتگوها شده است.

در ابتدا باید گفت که از مقامی همچون خلیلی که دهه ها به عنوان یکی از رهبران آشنا به راه و روش سیاستمداری در افغانستان، بعید به نظر می آید که چنین ساده لوحانه دلخوش به اطمینان های رییس جمهور و مقامی باشد که جز قوم گرایی و سو استفاده از مقام های دیگر اقوام در راستای اهداف پشتونیزمی، رویکردی نداشته اند چه برسد به تسهیل کننده با اعطای اختیارات آنهم در رابطه به صلح با طالبان.

از جانب دیگر، حنیف اتمر که خود یک سر برنامه ها و براندازی توطیه و دسیسه برای به حاشیه راندن رهبران قدرتمند است و در مقام مشاور ارشد امنیت ملی نه حافظ امنیت کشور بلکه طالب پرستی می باشد که تنها قوم پشتون و منافع تباری را می شناسد چگونه تنها نقش تسهیل کننده گفتگوهای صلح را ایفا می کند، آیا جناب خلیلی خود چنین سخنی را باور دارد؟

و زمانیکه مردم هزاره از اهداف هر حمله و انتحاری گروه های تروریستی می باشد و بدون حفاظت از سوی حکومت تنها حکم قربانی را دارند، چگونه رهبری همچون خلیلی که توسط همین قومیت به مقام و قدرت رسیده است چنین بی اعتنا به کرسی ریاست شورای عالی صلح تکیه زده و دم از صلح با طالبان می زند؟

ارگ نه تنها خواهان پایان جنگ و صلح نیست بلکه با برگزیدن کریم خلیل به ریاست این شورا در حالی که وی از رهبرانی است که سال ها با طالبان در نبرد به سر می برد و از قومیتی برخواسته که دشمن آنان محسوب می شود، در پی پیچیده کردن پروسه صلح می باشد تا زمانی که به اهداف پشتونیزمی در حکومت درست یابد.

از سوی دیگر، اشرف غنی به خوبی می داند که طالبان نه طرف گفتگو بلکه زیر سلطه پاکستان و در حمایت امریکا می باشد و تا زمانی که سیاست این دو کشور در راستای قدرت بخشیدن به طالبان باشد گفتگوی رخ نخواهد داد و شورای عالی صلح به مانند نهادهای مبارزه با مواد مخدر و فساد، حکم نمایشی برای فریب افکار عمومی و سرپوشی برای فساد حکومت است.

مقام هایی همچون خلیلی سبب شده اند که رهبران پشتون با سلطه گری به نبرد با قومیت های دیگر بپرازد و اگر اکنون وی به ریاست شورای عالی صلح رسیده نه تنها تهی از اختیار است بلکه در دوران اختلاف های درون حکومتی، ارگ نیازمند مقام های دلخوش به کمترین امتیازها می باشد.

شورای صلحی که حتی در زمان ریاست برهان الدین ربانی نتوانست دستاوردی برای صلح داشته باشد چگونه در دوران هرج و مرج سیاسی و قدرت یابی طالبان می تواند گروه های مخالف را به گفتگو وادار کند در حالی که غرق در فساد و زدو بندهای سیاسی است.

و می ماند سرافکندگی برای رهبرانی که در برابر امتیازها به مردم و قومیت خود پشت می کنند و آنان را در برابر کشتار و قتل عام طالبان و بی اعتنایی های حکومیت رها، در حالی که این حکومت، گورستان قدرت بیشمار مقام بوده است که اکنون در دورترین نقطه از قدرت به سر می برند.

کد (18)

(Visited 8 times, 1 visits today)
مشاهده در منبع اصلی