اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، دوشنبه, 29 عقرب , 1396

امروز حکمتیار به با ادبیات جنگ که با صلح آمد

سخنرانی آقای حکمتیار اینبار نه با ادبیات جنگ بلکه با ادبیات سیاسی نرم همراه با خواست اخوت و صلح بود.

شاید تفاوت زیادی میان حکمتیار دهۀ هفتاد و حکمتیار سال 1396 بوجود آمده باشد. سخنرانی او در تالار لویه جرگه در یکی از روزهای نسبتا سرد خزانی صورت گرفت، سخنانی متفاوت اما مشخص؛ گفته هایش صریح اما محافظه کارانه بود، کلمات به سختی در میان لبانش به گردش می آمد، واژه های کلیشه ای چون برادری و ختم جنگ؛ چیزی که سال ها با آن بیگانگی می کرد، او طوری صحبت می نمود که گویی تمام فتوحات جنگ سرد منوط به حزب اسلامی افغانستان باشد و شوروی بعنوان امپراتور بلاک شرق مرعوب مبارزات آنان شده باشد که این از نگاه گذر زمان تا حد زیادی اغراق آمیز به نظر می رسد.

او هنوز حضور امریکا و ناتو در افغانستان را اشغالگری می داند، دیدگاهی که با موافقات و حمایت های هنگفت مالی و سیاسی امریکا از وی در یک پارادوکس شدید قرار داشت. در هر صورت حکمتیار امروز به هوادرانش نوید یک مبارزۀ طولانی سیاسی را داد؛ این سخنان به ادامۀ سخنان رهبرانی است که پس از سالها جنگ و آوردن بدبختی به مردم افغانستان در ساختار قدرت های سفارشی از سوی جامعه جهانی قرار گرفتند و تن به یک فعالیت سیاسی بدون ابزار نظامی دادند.

با تمام اینها برای ما نوید خوبی است که حکمتیار با تغییر رویکرد سیاسی، هر چند برنامه ریزی شده؛ اینبار به یک رقابت جدی و فعالیت سیاسی گسترده بپردازد و این نوید زمانی شامل دیگر رهبران جنگ سالار نیز میگردید که با لجاجت تمام نمی خواستند دست از جنگ بردارند اما آنها با تطمیع پول و چوکی به زودی ارمان ها را قربانی هوس ها کردند. اما باز هم امیدواریم این فعالیت سیاسی به تقابل نظامی میان گروه های جهادی و مشخصا قومی مبدل نشود.

مهدی ثاقب

مشاهده در منبع اصلی