اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، جمعه, 3 قوس , 1396

اندر باب استراتژی جنگ و صلح در افغانستان

برگشت به سیاست مصالحۀ ملی بیشتر از تکرار یک تجربۀ ناکام و تداوم یک تجارت سیاسی‌ برآیندی ندارد. این سمپل در زمان داکتر نجیب روی میز آزمایش گذاشته و عملی شد اما نسبت
عدم استقلالیت فکری و سیاسی جناح های داخل منازعه، نتیجه‌ی در پی نداشت.

افغانستان تا زمانیکه خوداتکایی مالی و اقتصادی پیدا نکند و منفذ های دخالت سیاسی نظامی را نبندد هیچگاه ه به این هدف نه تنها که نمی رسد حتا نزدیک نخواهد شد.
از جانب مقابل جبهه (طالب+داعش+ شبکه حقانی) که اصلاً توقع خود ارادیت احمقانه است.

اگر این پرسش را که چرا، چگونه و روی کدام اهداف القاعده‌، سپس طالب و اکنون داعش به علاوه‌ی زیرمجموعه های آنها درست تحلیل کنیم و پاسخی منطقی آنرا دریابیم به این ضرب المثل مقابل می شویم که«به دزد می گویند دزدی کن و به صاحب خانه می گویند هشیار باش».

استراتژی شدت جنگ و نابودی طالبان و در نقطه‌ی مقابل آن، انتقال روند و مرکزیت پرستوهای صلحجوی طالبان به اندونزیا روی دیگر سکه در استراتژی غرب است و شاید در آینده، صرف بدرد بخور سوژه سازی صناعت فیلم هالیوود باشد.
وقتی که دیپلوماسی از بنگاه و دستگاه اصلی آن به جای دیگر کوچ میکند، به این مفهوم است که نباید در انتظار چیزی فراتر از یک تجارت سیاسی باشیم.

طائب ولیزاده

(Visited 6 times, 1 visits today)
مشاهده در منبع اصلی
ما را دنبال کنید
آخرین خبرها
پربازدیدترین خبرها