اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، دوشنبه, 29 عقرب , 1396

از راکت پرانی تا اصلاح انتخابات

به گزارش شبکه اطلاع رسانی افغانستان (afghanpaper)،عطا محمد نور برای جلب حمایت رهبران جهادی که در روزگار مخالفت با حکومت به سر می برند از ترکیه گرفته تا هرات به سفر می رود و هرچند پس از تشکیل ایتلاف نجات بارها بر اصلاحات تاکید کرد نه سرنگونی نظام اما همراه با اسماعیل خان هشدار داد که اگر اصلاحات رخ ندهد، سقوط حکومت وحدت ملی اجتناب ناپذیر است.

حکومت نیز که با مخالفی به قدرتمندی اتحاد جنرال دوستم، عطا محمد نور و خلیلی مواجه شده و تمامی تلاش ها برای رخنه در ایتلاف نجات به شکست انجامید تنها امید را در حکمتیار می بیند که هم دشمن دیرنه این رهبران است و هم افراط گری که همچنان پایبند به تک روی و قوم گرایی.

پس از انتقادهای تند والی بلخ و ابراز آمادگی برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری، گلبدین حکمتیار نشستی مشترک با مدیران ارشد کمیسیون انتخابات داشت که با استقبال ارگ مواجه شد و نکته قابل تامل تر، اریه طرح مکتوب اصلاحی از سوی رهبر حزب اسلامی است.

حکومت وحدت ملی که از پیوستن حکمتیار به صلح به عنوان بزرگترین دستاورد یاد می کند و با وجهه قانونی و اجتماعی که به وی عطا کرده هم بر اخلاف های درون حکومتی افزود و هم ناقض حقوق بشر را همچون قهرمانی از دل جنگ ها معرفی می کند در حالی که حافظه تاریخ از جنایت های دهه هفتاد کابل و راکت پرانی های کور می گوید.

در همین راستا، وی که از ابتدای ورود به افغانستان با سخنانی تحریک آمیز قوم گرایانه بر اختلاف ها افزود و از هر وسیله ای برای ایجاد هرج و مرج سود برد به عنوان حامی حکومت اشرف غنی همچنان که مقام ریاست اجرایی را قابل قبول نمی داند از شرکت در انتخابات ریاست جمهوری می گوید و برنامه تصاحت صندلی های پارلمان.

زمانیکه حکمتیار در کنار مدیران ارشد کمیسیون انتخابات دم از حمایت از روند انتخابات می زند این نکته پررنگ می شود که هرجا غرق سلطه و قوم گرایی باشد، حمایت ارگ و پشتیبانی های رهبر حزب اسلامی بی داد می کند.
اگر ترکیب کمیسیون انتخابات بر اساس شفافیت و روند قانونی بود و صلاحیت جای خود را به واسطه گری می داد به طور حتم همچنان که از گزند توطیه های اشرف غنی در امان نبود مورد هجوم حکمیتار نیز قرار می گرفت.
جناح مخالف حکومت که در نبود جنرال دوستم به دست عطا محمد نور رهبری می شود با صراحت از اصلاحات و تغییر اعضای کمیسیون انتخابات می گویند که با توجه به روند گزینش اعضای آن توسط رییس جمهور، قابل درک و برای انتخابات بدون تقلب حیاتی می باشد.

نکته ای که هضم آن سخت می باشد، بی تفاوتی ارگ نسبت به عمق اختلاف ها و گسترش ناامنی ها می باشد که تمامی توجه و هزینه های مادی و معنوی قدرت را صرف به حاشیه راندن مخالفان کرده و از سلاح زور و قبیله گرایی در برابر خواست جامعه و رهبران مخالف استفاده می کند.

آیا بدنام تر از حکمتیار در افغانستان وجود نداشت که به عنوان بلندگو و مدافع حکومت سدی در برابر مخالفان باشد، اگر اشرف غنی به جای قوم گرایی و فشار و انزوا بر رهبران جهادی و مقام های جز قوم پشتون به دنبال رفع تنش ها برای تحقق ثبات کشور بود، اکنون شاهد قدرت نمایی طالبان و کشتارهای داعش نبوده و چنین اسلام آباد گستاخانه به حمایت از تروریسم نمی پرداخت.

هرچند رهبران جهادی آلوده به جنگ های داخلی، کشتار و آوارگی مردم طی سال های گذشته هستند اما تنها جبهه مخالف طالبان می باشند که می توانند در موضع قدرت به نبرد با گروه های تروریستی بپردازند تا دیگر رهبری با لقب جانی کابل در حد و اندازه یک رییس جمهور آشکارا از سیاست افراط گری و طالب پرستی دم نزند.

و سوال مهم، حکمیتار که به لطف دوران هرج و مرج و سیاست پشتونیزمی اشرف غنی فرصت صلح را کسب کرد و از دل گمنامی بیست ساله بار دیگر کابل و قدرت را تجربه کرد از کدام مرجع قانونی و مشروعیت سیاسی و اجتماعی همچون یک رییس جمهور طرح اصلاحات ارایه می دهد و برای مردم و رهبران قانون وضع می کند؟

مگر جز این است که وی، رهبر حزبی می باشد که نه تنها کشتار مردم را دروغ می داند بلکه جنگ تا یک سال پیش را جهاد معرفی می کند؟ و حال در قامت یک مرشد برای اشرف غنی، باقی را یا خاین می پندارد و یا دشمن! رهبری که هر چه کرد خلاصه در قوم گرایی و بقای افراط گری داشت.

کد (18)

(Visited 9 times, 1 visits today)
مشاهده در منبع اصلی