اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، شنبه, 27 عقرب , 1396

زبان فارسی، جغرافیای معنوی است

روایت های استوار و محکم تاریخ گواه آن است که حنظله بادغیسی از اولین شاعران پارسی زبان است. "مهتری گر به کام شیردر است. شو خطر کن زکام شیر بجوی".

بادغیس اکنون ولایت پر افتخار افغانستان است. شاهنامه در کشور من یعنی در غزنه نوشته شده است و به فرمایش شاهان سرزمین من نوشته شده است. یعنی به نام خداوند جان و خرد کزین برتر اندیشه برنگذرد. رودکی شعر معروف اش "بوی جوی مولیان آید همی" را در سرزمین من سروده است. قرن ها است که به من "فارسی وان" می گویند و من بخاطر حرف زدن با یک ایرانی، تاجیکی، فارسی زبان کاشغری با یک بخارایی و سمرقندی به ترجمان نیاز ندارم.

احمدشاه بابا امپراطور پشتون تبار ولی فارسی زبان افغانستان بود که دیوان اش به فارسی نوشته شده و مقبره اش با فارسی مزین است. زبان دربار شاهان سوات تا بیست سال قبل نیز فارسی بود. مالکیت معنوی پشتون تبارهای افغانستان بر فارسی گاهی بیشتر از دیگران است حتی ایرانیان. پس با این بنیاد محکم و استوار که هیچ باد و باران در طول قرن ها آن را صدمه نزده است چند تا آدم معاش بگیر و آله دست به دستور استعمار کهن که همه نیرنگ هایش افشا است نمی تواند به من مرز فرهنگی و زبانی ایجاد کند چون فارسی جغرافیای معنوی ما است.

امرالله صالح

مشاهده در منبع اصلی