اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، شنبه, 27 عقرب , 1396

این فارسی را از آن فارسی نمی توان مجزا کرد

دیدگاه داکتر مجاور احمد زیار از زبان‌شناسان برجسته کشور در مورد زبان فارسی در افغانستان، ایران و تاجیکستان.

زیار در کتاب خود «پښتو او پښتانه د ژبپوهنې په رڼا کې» می‌نویسد: «ایرانی‌ها دری را به حیث صفتی برای فارسی به کار برده‌اند و «فارسی دری» اش می‌خوانند. دلیل آن هم این است که فارسی معاصر یا کنونی از فارسی ساسانی رسمی یا پهلوی به شکل مستقیم زاده نشده است بلکه زمانی که فارسی‌زبانان دو قرن بعد از تسلط عرب‌ها، اختیار زبان خود را به دست آوردند، مجبور شدند این زبان را از کوه‌ها و دره‌ها جمع‌آوری کنند، بناً صفت دری به آن داده شد.

زیار در همان اثر درباره چگونگی عام شدن نام دری به جای فارسی در افغانستان چنین اظهار نظر می‌کند: «وقتی در قانون اساسی سال1964 در پهلوی زبان پشتو، زبان فارسی نیز منحیث زبان دوم رسمی کشور درج می‌شد، نام آن را دری گفتند تا کسی حق این انتقاد را نداشته باشد که فارسی زبان جای دیگر (کشور ایران) است.»

متاسفانه سیاست و سیاسی سازی پدیده‌ها گاهی آنقدر در میدان حاکم می‌گردد که عرصه بر علم و رویکرد علمی را تنگ می‌سازد. اکنون هم کینه‌ای که از ایران در دل برخی هموطنان ما وجود دارد، آنها را وامی‌دارد تا به جای فارسی که منسوب به ایران دانسته می‌شود، نام دری را به این زبان بدهند و گمان می‌کنند با این کار این فارسی را از آن فارسی مجزا و مال کشور خود می‌گردانند اما واقعیت‌های علمی با روش‌های علمی مطالعه و قضاوت می‌شوند نه با عواطف و سیاست‌زدگی.

خالد

مشاهده در منبع اصلی