اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، شنبه, 4 قوس , 1396

ذلت و زیان در قوم و زبان

کشورهای جهان امروزی در عالم انسانیت، صاحب همه چیز شدند ولی ما همه چیز را ازدست دادیم. آنها صاحب هویت، ملت، عزت و بالاخره صاحب قدرت شدند اما ما تنها صاحب نفرت و ذلت ماندیم. اگرذلیل و زبون نمی شدیم، جنجال های انتخاباتی مان توسط آمریکا حل نمی شد، اختلافات المپیکی مان توسط اروپا فیصله نمی شد و نهایتا زبان مان توسط انگلستان به دری و فارسی تقسیم نمی شد.

ما با کشورهای جهان فقط یک تفاوت داریم و آن اینکه آنها معتقد به ارزش های انسانی و بشری باقی ماندند و ما حتی قادر به درک ارزش های اسلامی مان نشدیم. ما نخواستیم بدانیم که ارزش های اسلامی، عبادت و بندگی، شفقت و مهربانی، همکاری و همدیگرپذیری و احترام و سازندگی است نه ظلم و دشمنی، نه برتری جویی و ستیزه جویی، نه تخریب، و ویرانکاری و نه قوم وزبان پرستی.

برداشت غلط مان از اسلامیت و انسانیت باعث این شد که ما نه صاحب دین شدیم و نه صاحب مذهب، نه صاحب ملت شدیم و نه صاحب هویت، نه صاحب عزت شدیم و نه صاحب قدرت. به این معنی که ما متاسفانه هویت، ملت، عزت و قدرت را تنها و تنها در قوم، قبیله، سمت و زبان خود دانستیم نه در ماهیت خود، نه در ماهیت انسانیت و اسلامیت بنا این امر مهمترین دلیل برای ذلت و بدنامی، نفرت و تباهی، جنگ و ناامنی و جهل و عقب ماندگی مان شده است که هنوز هم در همان مسیر در حرکت ایم.

خداوند ما را اشرف مخلوقات نام کرد، ما را گروه و فرقه ساخت تا همدیگر را بشناسیم، ما را به عبادت، صلح، صمیمیت، اخوت، برادری و همدیگرپذیری امر کرد، برای ما یک هویت محترم و مقدس بخشید یعنی آدم و بهترینی مان را در زیبایی اعمال مان دانست اما ما هویت مان را تغییر دادیم، خود را به قوم و سمت تقسیم کردیم، بهترینی مان را در پشتو، فارسی و دری دانستیم، انسانیت را زیرسوال بردیم.

نی افغانیـــــم ونی تُرک وتتاریم
چمن زادیــم و از یک شاخساریم
تمیز رنگ و بو بر ما حـــرام است
که ما پرورده یک نوبـــــــهاریم

محمدجواد رحیمی

(Visited 2 times, 1 visits today)
مشاهده در منبع اصلی