اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، یکشنبه, 28 عقرب , 1396

رهبران جهادی به میدان بیایند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی افغانستان (afghanpaper)، مخالفان مسلح در دور تازه حمله ها، حساب شده و با تکیه بر هماهنگی های درون حکومتی عمل کردند: در پکتیکا مقر فرماندهی پلیس، غزنی مقر فرماندهی پلیس و دفتر ولسوال، قندهار پایگاه ارتش و کابل مسجد شیعیان، حال این سوال در برابر رهبران حکومت وحدت ملی قرار می گیرد که چنین رخدادهای خونباری از ضعف مدیریت جنگ نشات می گیرد یا حکومت در هماهنگی کامل با تروریستان است؟

افکار عمومی در برابر حمله های گسترده و کشتار سربازان در کنار نمازگزاران با نیروهای امنیتی همدردی کردند و بیش از همه نسبت به حکومت وحدت ملی و شخص رییس جمهور و ارگ نشیان ناامید و مایوس تر شدند.

اشرف غنی به عنوان رییس جمهوری با سیاست پشتونیزمی حتی از فدا کردن مردم خود نیز باکی ندارد چه برسد به قتل عام قوم هزاره و پیروان مذهب شیعه، هرچند طالبان از میان قوم پشتون برخواست اما مردمان این قومیت نیز در برابر عملکرد رهبران خود هم قربانی شدند و هم در میانه ناامنی، مواد مخدر و افراط گری محاصره.

اما از آنجایی که رییس جمهور و تیم ارگ همگام با طالب بر دامنه جنگ می افزاید، مناطقِ بی دفاع را پیشکش تروریستان و طالب جنگ و ناامنی هستند، افغانستان چگونه می تواند در برابر چنین سیاست کثیفی قد علم کرده و به سوی ثبات گام بردارد؟.

راه حل لطیف پدرام معطوف به محلی شدن امنیت است و به تعبیری، سپردن امنیت مناطق به رهبران جهادی همان قومیت و ولایت که با تعریف مشخص از دوست و دشمن و تجهیز نیروهای مخالف طالبان در جنگ و دفاع حضور یابند و دیگر مسوولیت تام و اختیار امنیت افغانستان در گرو معامله گری رییس جمهور و امنیت ملی نباشد.

چنین راه حلی برای افغانستان نه تنها تازگی ندارد بلکه خروجی مثبتی نیز داشته و دارد، نمونه بارز و آزمون پس داده را می توان در ولایت بلخ و عطا محمد نور دید که توانست با تمرکز قدرت و کنترل کامل منطقه، امنیت را در این ولایت حفظ کند.

عطا محمد نور را می توان شاخص امنیتی دانست که از جهادی بودن وی برمی خیزد که به مانند جنرال دوستم، توانایی مقابله با افراط گری و طالبان را در منطقه تحت حاکمیت خود دارد اما تنها دلیلی که معاون اول ریاست جمهوری را به انزوا کشاند نیز همین دلیل می باشد، دوستم یک فرمانده جنگی و مخالف طالب است که چندان دور اندیش در سیاست نمی باشد و زمانی که مشغول تامین امنیت مناطق ازبک نشین شمال بود توسط ارگ به تبعیدی اجباری رفت.

رهبران جهادی با وجود گذشته ای تاریک و ابهام های بیشمار در جنگ داخلی، افغانستان را در باتلاق افراط گری رها کردند و در دولت پشتونی کرزی و غنی یا ترور شدند و یا در پست های تشریفاتی به انزوای سیاسی رفته اند اما اکنون تنها گزینه پیش رو برای مقابله با طالبان و حفظ همین نیم بند ثبات می باشند.

جز این، چرا باید رهبران پشتون با تمامی توان خواهان دور ماندن رهبران جهادی قومیت ها از ساختار قدرت بوده و با هر معامله و فتنه ای دست به مرگ سیاسی آنان می زند همچون جنرال دوستم در تبعید، اسماعیل خانِ خانه نشین و محقق و خلیلی دلخوش به مقام های تشریفاتی (گلبدین حکمتیار در این دسته قرار نمی گیرد).

در این میان، عطا محمد نور با سیاستمداری توانست خارج از دایره معامله های ارگ با حکمرانی پانزده ساله بر بلخ، این ولایت را تبدیل به امن ترین منطقه در ساختار امنیتی با مرز مشخص میان دوست و دشمن کند.

اگر امنیت هرات با اسماعیل خان، مناطق ازبک نشین با جنرال دوستم، ولایت بلخ و تاجیک نشین در اختیار عطا محمد و رهبران این قومیت، مناطق مرکزی با حزب وحدت و ولایت های پشتون نشین با رهبران پشتون باشد، طالب یا هر گروه تروریستی دیگر توانایی به چالش کشیدن توان نظامی و یا اقدامات خونباری همچون کابل را ندارد.

در میان خون و جنگ که دیگر هیچ منطقه ای از گزند تروریستان در امان نیست با واگذاری مسوولیت امنیتی به رهبران جهادی و قوماندانان محلی می توان امید به ثبات را داشت زیرا تا زمانی که طالب پرستانِ ارگ نشین بخش های مهم امنیتی، وزارت دفاع و داخله را در اختیار داشته باشند هر روز باید شاهد کشتار مردم در مساجد و خیابان ها و قتل عام سربازان در پایگاه و جبهه ها داشت.

رهبران جهادی باید با گذر از اختلاف های عمیقِ کهنه در پی اتحاد و بازگشت به قدرت باشند تا حداقل با برقرای امنیت و دفاع از مردم قومیت خود، مرهمی بر زخم های بیشمار جنگ های داخلی شده و خواب را بر طالب پرستان و طالبان حرام کنند.

کد (18)

مشاهده در منبع اصلی