اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، یکشنبه, 28 عقرب , 1396

غرور ملی ما خیلی وقت است که پامال شده است

سمبولیزم یا نماد گرایی مهم است اما نه مهمتر از آنچه افغانستان دنبالش هست. اگر مذاکرات بگرام میان ریکس تیلرسن و سران حکومت وحدت ملی نتیجه اش فشار واقعی بالای پاکستان و تحکیم ثبات باشد ارزش قربانی سازی نماد ها و تشریفات را دارد. چه بسا مذاکرات در قصر های مجلل و در کعبه یعنی قبله ای مسلمان ها که تا حال نتیجه نداده است. غرور ملی ما زمانی پامال شد که طالبان تمام شهرهای افغانستان را از سکنه شهری خالی ساختند و چه هزاران جوان سیاه بخت این خاک که از فرط ناچاری مجبور به تن فروشی شدند و پنجابی/پاکستانی ها اسم مهاجر را به "کابلی" تغییر دادند و مجله نیوزویک مطلبی نوشت " زیبا رویان سیاه پوش" كه اشاره ای بود به دختران سرگردان افغان در خيابان های پاكستان . حالا همان لشکر سیاه و وطن فروش باردیگر کمر به بیجا ساختن ملت ما بسته اند. بخاطر نجات از فاجعه ای واقعی بیایید به تصویر بزرگ ببینیم. غرور ملی بدون داشتن اقتصاد ملی ، اتحاد و وحدت ملی ، فرهنگ ملی ، آرزوی ملی و صد ها ملی دیگر امکان ندارد بصورت مجرد بدست بیاید. آن هایی که داد از غرور ملی می زنند نیاز است یک بار سر به گریبان ببرند که از فهرست ملی ها کدامش را در اختیار داریم که حالا با رفتن اشرف غنی به بگرام تنها بخش غرور آن پامال شد. سری به تاریخ بزنید وقتی ببرک کارمل برای بار دوم به مسکو سفر کرد برژنف امپراطور شوروی در میدان هوایی به استقبال اش آمد. مگر آیا پذیرفتیم که کارمل نماینده غرور ملی ما بود؟ ای کاش چنان اقتدار می داشتیم که از همه سمبول ها و نماد های ملی ما مستقلانه دفاع می کردیم. بخاطر دستیبابی به غرور ملی باید فکر و مغز خود را صیقل دهیم تا اول فکر ملی بسازیم و غرور ملی خودش اعاده خواهد شد.

امرالله صالح

مشاهده در منبع اصلی