اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، دوشنبه, 29 عقرب , 1396

دختران افغان: می‌خواهیم با لباس دلخواه‌مان تمرین کنیم

زهرا محمدی مدت ۱۳ سال است که ورزش رزمی می‌کند. دختری که در ورزش فری فایت (بازی‌های رزمی آزاد) تمرینات حرفه‌ای دارد.زهرا می گوید “یگانه هدفی که مرا وادار می‌کند قوی‌تر و استوارتر باشم، تشویق دیگر دختران به ورزش‌های رزمی است.”زهرا می‌گوید ورزشکاران برای مسابقات حرفه‌ای باید با لباس مخصوص “تی شرت و شورت” وارد قفس شوند و پوشیدن شال/چادر ممانعت ایجاد می‌کند. زهرا هیچ وقت نتوانسته است که لباس دلخواهش را در هنگام تمرینات یا مسابقاتش بپوشد. نیایش، ورزشکار دیگر که تازه به این رشته روی آورده است، دوست دارد روزانه در میدان باز ورزشی در کابل تمرین کند. اما از آنجا که مردان آنجا حضور بیشتری دارند، او نمی‌تواند در آن فضا تمرین آزاد داشته باشد.او می‌گوید “از این که نمی‌توانم با لباسی که دوست دارم تمرین کنم می‌ترسم که در آینده شامل مسابقات داخلی و خارجی نشوم.”نبود مربی زن در افغانستان؛ اکثر دختران را مجبور به ترک ورزش‌های رزمی می‌کند. یکی از مشکلات اصلی که امروز بیشتر سد راه زنان افغان است، نبود مربیان حرفه‌ای زن است که به این دلیل اکثر دختران نمی‌توانند به ورزش‌های رزمی روی بیاورند. طوری که زهرا می‌گوید، هر دختری که به باشگاه می‌آید اولین سوالی که می‌پرسد وجود مربی زن در آنجاست. تعداد کمی ازدختران راضی به این می‌شوند که با داشتن مربیان مرد در رشته ورزش‌های رزمی فعالیت کنند. نیایش معروف آرین، ۳ سال است که ورزش آزاد می‌کند، او می‌گوید “ازینکه مربی‌ام مرد بود در اول خانواده‌ام مخالف این بود، تا بالاخره راضی شدند که من به تمریناتم ادامه بدهم.”

مشاهده در منبع اصلی