اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، یکشنبه, 11 جوزا , 1399

زیر ریش ما چه می گذرد

به گزارش افغان خبر،

از بزرگان پروان و مسوولین این ولایت نزد چه کسی شکایت کنیم؟

هر گاه حرف از فقر فرهنگی، امنیتی، سیاسی شود در ذهن شما هلمند، پکتیا و همه مناطق پشتون نشین مجسم می شود. اگر حرف از قتل و کشتار، ناکارایی مسوولین، راهزنی، بی برقی، جاده های فرسوده و معتادین شود باز هم جنوب افغانستان را در ذهن خود مجسم می کنید و همه بدبختی را به دوش آنها می اندازید. متاسفانه که این عمل فرار از مسولیت های فردی و اجتماعی مان است.

اما اینجا در زیر ریش ما چه می گذرد؟! فقر فرهنگی، اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و افزوده شدن معتادین هر روز مانند دریای بهاری سالنگ خروشان تر و پر فروغ تر می شود. بزرگان ولایت پروان در توزیع موادمخدر دست بالایی دارند چون این کار خلاف از توان مردم غریب نیست. هر فرد معتاد (پودری) یک میل کلاشینکوف به شانه دارد که نمی دانم این تفنگ را از کجا کرده اند و تمام بدبختی، ناامنی، رهزنی در روستا و ولسوالی ها حاصل همین تفنگداران است. چرس و پودر مانند بادرنگ چایکار در هر کوچه و پس کوچه فریمان پیدا می شود، هیچ روزی نیست که این مردم شاهد قتل و کشتار توسط تفنگداران غیر مسوول نباشند.

هشتاد درصد مردم این ولایت مصروف کشاورزی هستند و تمام امیدشان حاصلات سالانه است که متاسفانه در اخیر سال هر خانواده بیش از بیست هزار افغانی حاصل بر نمی دارند، یعنی هشتاد درصد در فقر اقتصادی بسر می برند.

در چهار کیلومتری شهر جاده کانکریتی و روشنی برق به چشم نمی خورد اما موترهای لندکروزر وکلا و وزرای پروانی برای عبور و مرور در این جاده های فرسوده و کوچک به نوبت می ایستند. در اینجا از سیاست هیچ خبری نیست. هر کس می اید و چمچه خود را پر از آش می کند و پی کار خود می رود اما بزرگان پروان در پی رهبر شدن و جوانان اش برای عدالتخواهی به مردم جنوب و شمال هر روز به جاده ها سرازیر می شوند.

رامش شمال

مشاهده در منبع اصلی