اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، پنج شنبه, 24 عقرب , 1397

از کابل طالبان تا کابل حکومت

به گزارش افغان خبر،

به گزارش شبکه اطلاع رسانی افغانستان (afghanpaper)، پس از دوران حاکمیت تاریک طالبان بر افغانستان که مردم همواره در انتظار معجزه ای برای رهایی از زندگی طاقت فرسای جبر و اختناق بودند در دوران جدید نیز محقق نشد، تروریسم به معضلی پیچیده تر از سال 2001 بدل شده و این گروه تهدید امنیتی جدی تر و به عبارتی حکمرانان بدون کاخ این سرزمین هستند.

اگرچه اکنون دیگر پایتخت نشینان و باشندگان ولایت های بزرگ برای رفتن اجباری به مسجد، ریش کوتاه، موی بلند و بدون بقرع از دست محتسبان امر به معروف طالبان شلاق نمی خورند اما کشور هنوز به امنیت نرسیده که هیچ، طالبان بر 50 درصد افغانستان تسلط دارد و بر نیمی دیگر تهدید جدی تلقی می شود.

طالبانی که در دوران حاکمیت بر افغانستان از تمامی مظاهر تکنولوژی دوری می کردند و قوانین سختگیرانه آنان در برخی موارد بیشتر تمسخرآمیز بود اما با تجربه های که از نبردهای یک و نیم دهه گذشته گرفتند و با واقف شدن به این حقیقت که رسانه های اجتماعی تا چه میزان قدرتمند هستند و نفوذ پذیر در جوامع مردمی، دارای فیسبوک شده اند و عکس های سلفی در اینترنت به اشتراک می گذارند و در عمق این جریان به تبلیغ و قدرت نمایی می پردازند.

ورود به عمق دنیای طالبان از نگاه خبرنگار بی بی سی نشان از آن دارد که هرچند از آنان به عنوان گروهی منفور یاد می شود اما در تمامی مناطق چنین دیدگاهی وجود ندارد و مردم دیگر به مانند گذشته تنها خواهان امنیت نیستند بلکه صحت و آموزش از دغدغه های باشندگان حتی در دورترین مناطق شده است.

ولسوالی موسی قلعه به عنوان مهم ترین پایگاه برای آنان به عنوان کابلِ طالبان خوانده می شود اما تفاوت بارز آن با پایتختی که در دستان حکومت مشروع افغانستان است در برقراری امنیت و اجرای دقیق قوانین طالبان در این ولسوالی است.

اگر پایتخت هر روزه آماج حمله و انتحاری تروریستان قرار می گیرد و حتی امنیتی ترین مراکز آن در نتیجه وجود نفوذی های دشمن به سادگی در حمله و انتحاری به زانو در می آید و یک لشکر نظامی در خیابان و پایگاه ها ناتوان از برقراری امنیت در مهم ترین شهر افغانستان هستند اما در مناطق استراتژی تحت حاکمیت طالبان وضع به گونه دیگر است: هیچ شخصی و یا مقامی فراتر از قوانین این گروه نیست.

اما همچنان که کابل بدون در نظرداشت امنیت، مردم بدور از قوانین سخت گیرانه از دمکراسی و حقوق شهروندی تا حد امکان برخوردار هستند و زنان امتیاز حضور در دولت و استفاده از امکانات آموزشی را دارند، وضع برای زنان و دختران مناطق تحت سلطه طالبان با دوران حاکمیت این گروه بر افغانستان تفاوتی ندارد، حق آموزش، برخوردای از حقوق برابر با مردان و یا دیده شدن در انظار عمومی برابر با مرگ آنهم به گونه دلخراش می باشد و یا اگر شانس زنده ماندن داشته باشد باید به مانند یک سایه و یا عنصری تحت ظلم زنده بمانند.

از سوی دیگر، ادعاهای دولت که همواره حاکمیت دوگانه در افغانستان را رد می کرد در تناقض با وضعیت موجودِ ولایت هلمند می باشد، مراکز صحی و آموزش در حاکمیت دوگانه اداره می شود: دولت تجهیزات را تامین می کند و طالبان اداره کننده هستند.

مهمات نظامی در اختیار طالبان به مانند دوربین دید در شب و فروش آزاد اسلحه در بازارهای مناطقی چون موسی قلعه تجهیزاتی است به جای مانده از نیروهای امنیتی و یا غنیمیت جنگی و با دیدی عمیق تر توسط هماهنگی ها به دست آورده اند.

گروه طالبان بیش از گذشته در هماهنگی به سر می برد و با برنامه های استراتژی به ولایت ها حمله می کنند در کنار اینکه از محبوبیت بیشتر از حکومت در برخی مناطق برخوردار می باشد.

رو آوردن به تکنولوژی و برقرار امنیت به تعبیر این گروه در ولایت های تحت حاکمیت سبب شده است که باشندگان انعطاف پذیر در مقابل قوانین سخت گیرانه شوند در حالی که ضعف حکومت سبب ایجاد فضا برای یکه تازی های ملیشه و مقام های محلی در مناطقی شده که زندگی مردم را سخت تر از هر جنگ و ناامنی می کند و به وجود آمدن عمق نارضایتی ها از حکومت.

از کابل طالبان تا کابل حکومت شاید در ظاهر تفاوت از یک خرابه به شهری مدرن به چشم بیاید اما در سرزمینی که امنیت حتی از نان شب هم واجب تراست به سادگی می شود نتیجه گرفت که طالبان موفق تر از حکومت در تامین امنیت و برقراری قانون بوده است حال اگرچه همچنان در بخش اعضم افغانستان منفور است و منشا هر انتحاری و کشتاری.

کد (18)

مشاهده در منبع اصلی