اولین جستجوگر پیشرفته افغانستان ، سه شنبه, 25 میزان , 1396

عزای ملی دردی از مردم داغ کشیده دوا نمی کند

اعلام عزای سرتاسری چه دردی از بازماندگان کشته شده‌ های حمله بر قول اردوی 209 شاهین را درمان خواهد کرد. خانواده های قربانیان، نان آوران خود را از دست داده اند. صدها کودک یتیم شدند. این کودکان نیاز به پرستاری، نوازش و نیز تامین آینده شان دارند. صدها بانو بی شوهر شدند. باید برای فرزندان شان هم مادری کنند و هم پدری، این بانوان نیاز به کار دارند تا هزینه مکتب و درس فرزندان خود را تمویل کنند. صدها مادر و پدر جگرگوشه‌ ها و عصاهای پیری خود را به آغوش خاک سپردند. نیاز دارند تا کسی با آنها بازو دهد.

پاسخ حکومت به این افراد چه خواهد بود؟ آیا اعلام عزای نمایشی می تواند اشک چشم گریان فرزندان قربانیان را پاک کند؟ آیا عزای عمومی می تواند برای خانواده‌ های قربانیان نان دهد؟ مردم از رهبران حکومت نمایش نمی خواهند و انتظار ندارند تا جناب‌ های نکتایی کشال که از خون ملت می نوشند و می خورند در پهلوی گوش‌ های شان شعارهای سیاه و سفید سر می دهند.

مردم کار می خواهند، امنیت می خواهند، فضای عاری از تقلب و معامله بر سرخون شان را می خواهند.

آنها می خواهند تا زمینه برای پیشرفت فرزندان شان باز گذاشته شود نه اینکه طالب و داعش درون حکومت جا گیرند و فضا را برای آینده کودکان شان تاریک کنند.

آنان را از کسب علم و تحصیل بازدارند تا زمینه برای فرزندان زورمندان و قلدران کنونی فراهم بشود که بروند به کشورهای بیرونی و با چند تا مدرک عیاشی به کرسی‌ های بلند دولتی لنگراندازی کنند.

نجرابی

مشاهده در منبع اصلی